شعر به روايت مردگان

فلسفه - شعر


	شعری که از گلوی دودزده ی تهران .... خداحافظي كرده ام از سفيدي تمام روزها با دستهاي عروسكي كه مي لرزد در باد « كريس » از مسكو مي خواند از « وُدكا » و« ناتاشا » كه مي رقصد در گلوي خسته اش من اينجا با انگشت هام حرف مي زنم با جوراب هاي نصفه ام و امروز سقوط كردم از سوراخ بزرگ كفشم و خطي از نيمه هاي مترو نصفه رهايم كرد مثل سيگار نصفه در لحظه ي حركت اتوبوس « پيرتر شده ام نه؟ رقصم شبيه زُربا نيست؟ » دارم به روزنامه اي مي رسم كه مي گفت : آينده… (اين جا همه ي منشي ها مقصرند تمام احمق هاي پشت خط...) اما من افتاده ام مثل جنازه اي در ته شب و به خاطر نمي آورم صورتش را زخمي كه دوست نداشت كسي را جنازه اي كه روي پلك آبي خيابان پوسيده بود و باز رقص خسته ي ناتاشا از گلوي« كريس » و فردا كه دوباره آگهي مچاله ي استخدام از لاي اتوبوس ها... \|+\| نوشته شده توسط رضا گودرزي در چهارشنبه نهم آذر 1384 \|

خداحافظي كرده ام